Παρασκευή, Μαΐου 26, 2017

Μου 'χει λείψει λίγο..



Μου χει λείψει λίγο
το να ξυπνάω νωρίτερα από το συνηθισμένο, γιατί ο μικρός στο κάτω κρεβάτι πρέπει να πάει σχολείο. Και το να με βλέπει η γιαγιά αλλά να μην μου μιλά πριν φάω και ξυπνήσω κανονικά.
Να μου λέει καλημέρα και να ναι ευχή.
Να γίνεται μπάχαλο στο δωμάτιο το πρωί, για να βρει τα βιβλία, να ναι έτοιμος και να μην αργήσει για το σχολείο. Το "καλό μάθημα" και το "τι ώρα θα γυρίσεις".
Το να ξανακοιμάμαι για λιγάκι και να με ξυπνάν 10 ξυπνητήρια του μεγάλου για πάει σε σχολή και δουλειά. Και το βρισίδι ανάμεσα σε αυτά.
Μου χει λείψει λίγο
το να τρώω πρωινό με γάλα φρέσκο και να τρώω μεσημεριανό με τυρί ελληνικό.
Και σαν βγω από το σπίτι μου να στρίβω στο τετράγωνο και να ρίχνω κλεφτές ματιές στα δεξιά να δω αν είναι όλα καλά στο στέκι μου, πριν πάω προς το δρόμο μου.
Και το να βγαίνω Στρατού και να φαίνεται η θάλασσα. Ειδικά όταν είναι σούρουπο το νιώθεις σαν μαγεία να σε τραβά.
Να πηγαίνω κέντρο από Τσιμισκή και να στρίβω Καυτοτζόγλου στο γκράφιτι να κοιτιέμαι στη τζαμαρία αν είμαι ωραία ή βγήκα σαν την τρελή.
Και μετά το πρώτο μικέλ, να παίρνω μια βαθιά ανάσα για να διαβώ τη πρώτη κοσμοσυρροή στη Ναυαρίνου.
Μου χει λείψει λίγο
το φρέντο, τα σάντουιτς και η μπουγάτσα κάθε πρωί Κυριακής που φέρνει ο παππούς στο σπίτι.
Και τα μεσημέρια που γυρνάω χαζεύοντας την κίνηση στα Πανεπιστήμια αριστερά και δεξά, και με το που μπω στην πολυκατοικία έχει αυτή τη γνώριμη βοή και μυρωδιά.
Και που το ασανσέρ στο 2ο θα λέει ισόγειο.
Κι όταν μπω θα μυρίζει κάτι καλό. Μέχρι να φάω θα χουν γυρίσει οι δικοί μου από τη δουλειά με την κούτα με τα ψώνια, την ώρα εκείνη θα ξυπνά και ο Βαγγέλης λογικά.
Μου χει λείψει λίγο
οι απρόβλεπτες συναντήσεις στα δρομάκια της πόλης και οι κανονισμένες για μετά από λίγο.
Η βόλτα-ψυχανάλυση στην παραλία, όλες τις ώρες. Όλες τις μέρες.
Τα παιχνίδια στα χάρρις και τα σκαλάκια της Βαλαωρίτου.
Η περατζάδα στα μαγαζιά και τα ξενύχτια.
Η πατσαβούρα, που χαίρεται κάθε φορά που θα μαι δει, αλλά μόλις ακούσει τον Αλέξη με ξεχνά.
Τα πουράκια Χατζηφωτίου στην Αγία Σοφίας, το άραγμα στην Ικτίνου, το τρίγωνα του Βαρδάρη, το λιμάνι, αχ το λιμάνι.
Μου χουν λείψει λίγο
και τα κάστρα, που ανεβαίνοντας ψηλά η πόλη και τα προβλήματα μοιάζουν πιο μικρά.
Το άραγμα με φίλους λίγους και καλούς. Τα μέρη που ζωντανεύουν μνήμες παλιές.
Μου χει λείψει λίγο
το σπίτι μου, τα αδέρφια και η οικογένειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι και η Θεσσαλονίκη.

Όμως δεν γελιέμαι. Μου χουν λείψει λίγο και όχι πολύ.
Γιατί σαν το λίγο γίνει πολύ κοιτάω μέσα μου και τα βρίσκω όλα. Όσο και να αργήσω να φανώ είμαι ήδη εκεί κάθε στιγμή.


Κυριακή, Δεκεμβρίου 11, 2016

Εκεί που νόμιζα πως όλα είχα τελειώσει

...και πως πια δεν θα ξαναγράψω, εδώ είμαι πάλι τον καημό μου να αδείασω.

Πέρασε καιρός πολύς και άλλαξαν σχεδόν όλα.
Είμαι πλέον σε άλλη χώρα, δεν είμαι φοιτήτρια πια. Πέρασαν τα χρόνια της ανεμελιάς και της ανευθυνότητας. Τώρα έχω δικές μου τάξεις στη δουλειά, από μαθήτρια έγινα καθηγήτρια μέσα σε μια βραδιά.
Θυμάμαι σαν χτες, να μαι παιδάκι και να μου λέει η δασκάλα να συμμετέχω σε ένα διαγωνισμό μαθηματικό και να μαι τώρα -ούτε πού το κατάλαβα- κοτζάμ Μαθηματικός και με τη βούλα, να διδάσκω εγώ και να με ακούν τα παιδιά.
Από τη μια στιγμή στην άλλη, έγινε η Ελενίτσα κυρία Ελένη.

Πέρασε ο καιρός, και ξημερώθηκα εδώ στα ξένα, με ένα παιδί στο ίδιο σπίτι με μένα μαζί να μένουμε και να προσπαθούμε για το μέλλον.
Μαζί το πρωί, μαζί και το βράδυ. Στο σπίτι μένουμε μαζί.
Από τη μια μέρα στην άλλη, έφτασα πέρυσι να τελειώνω τον αγώνα και μαζί μου να σέρνω μια καρδιά ακόμα στα επόμενα. Και έτσι, χωρίς καλά καλά να το καταλάβω βρέθηκαν τα πράγματά μου σε μια αποθήκη κρατημένα, άλλα στα χαμένα και γω να συζώ.

Ήρθε και χειμώνιασε για 5η φορά μακριά τους, πολύ μακρύτερα από ότι παλιά.
Και ενώ ελπίδες για να ζυμώσουμε ξανά μαζί ξεστόμιζα, τράβηξα το δρόμο μου ακόμα πιο λοξά, χιλιόμετρα χιλιάδες μακριά τους. Και ήρθα εδώ. Να κάνω κάτι για λίγο καιρό και μετά να φύγω.
Ή μήπως ήρθα για να μείνω;

Και ενώ τίποτα δεν έμεινε ίδιο, οι φίλοι έμειναν πίσω -όσοι από αυτούς αντέξαν οι επιλογές τους να ναι φίλοι ακόμα-, η Δόμπολη έφυγε, την άφησα με μια μαύρη πέτρα, η οικογένεια και πρόσωπα αγαπημένα, στις σκέψεις επικρατεί χαμός. Δεν κατάφερα ακόμα από αυτόν τον πανικό να συνέλθω. Ακόμα είμαι εκεί.
Στη Δόμπολη, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και τα νησιά. Δεν μπόρεσα από αυτά να φύγω.

Πέρασε τόσος καιρός και δεν κατάφερα πρόσωπο να αλλάξω. Πάλι τα ίδια μάτια μείνανε, με την ίδια θλίψη για τα πεθαμένα, και με τον ίδιο ενθουσιασμό για τις ομορφιές. Πέσανε πάνω μου όλα και με πλακώσαν, και να τα αποφύγω δεν κατάφερα.
Ένα παρόν καλό, αλλά όχι απόλυτα δικό μου.
Κάτι λείπει. Ίσως να φταίει ο καιρός, που είναι ακόμα νωρίς να συνηθίσω το καινούργιο.
Ίσως να θέλω ένα μικρό ταξίδι στον τόπο μου. Να νιώσω μες στα γνώριμα σοκάκια τη ζεστασιά της οικιότητας, να βρω ξανά τη δύναμή μου. Να χαλαρώσω και να αφεθώ για λίγο, να επιστρέψω πίσω δίχως άλλο πόνο στην καρδιά.

Ίσως απλά να πρέπει να κάνω λίγο ακόμα υπομονή.





Ή ίσως τίποτα από όλα αυτά να μην το θέλω πραγματικά... 

Πέμπτη, Ιουνίου 02, 2016

Όλα αυτά που αφήνουμε πίσω...







...στην πορεία να γίνουμε εμείς.






Ένα ταξίδι προς την ενηλικίωση, προς την ανακάλυψη του βαθύτερου εγώ, της ψυχής και ενός βαθύτερου σκοπού. Αυτό λένε πως είναι η ζωή.

Όλα αυτά που αφήσαμε πίσω. Πίσω στο παρελθόν. Όλες οι σχέσεις που κόψαμε γιατί το χρόνο τους είχαν ξοδέψει, όλα αυτά που χάσαμε και φτάσαμε εν τέλει στο σήμερα.

Αν το καλοσκεφτείς έτσι ήταν από την πολύ αρχή. Μαθαίνεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ότι η ζωή είναι ένα παιχνίδι με πίστες και επίπεδα. Σε κάθε level παίζεις μαζί με διαφορετικούς ήρωες και σε κάθε πίστα ανακαλύπτεις και ένα διαφορετικό θησαυρό. Έχεις στην κατοχή σου κάποια εργαλεία που όσο προχωρά το παιχνίδι εξελίσσονται σε όλο και πιο δυνατά που σε βοηθούν να εκπληρώσεις το στόχο κάθε φορά. Όταν μαζέψεις τους πόντους που απαιτούνται ανεβαίνεις επίπεδο, αλλάζουν πιθανώς και οι σύμμαχοί σου, και σε κάθε καινούργια πίστα που ξεκλειδώνεις αφήνεις πίσω σου μια άλλη. Από πολύ μικροί, από παιδί, από το μπιμπελό και τα πρώτα παιχνίδια είναι καλά εμπεδωμένο το παιχνίδι στο λογισμικό μας.
Έτσι μάθαμε, σιγά σιγά μεγαλώνοντας, να μαζεύουμε όλο και περισσότερους πόντους, ξεκλειδώνουμε όλο και περισσότερες πίστες, φτάνοντας όλο και πιο κοντά στο βαθύτερο νόημα, χτίζοντας όλα και περισσότερο το εγώ του σήμερα.

Όλα αυτά που αφήνουμε όταν γνωρίζουμε καλύτερα τι μας ταιριάζει, όλα αυτά που μας αφήνουν γιατί πλέον δεν τους ταιριάζουμε εμείς, όλες αυτές οι επιλογές, αυθόρμητες και βεβιασμένες, είναι το ποιος είσαι σήμερα. Είναι τα γιατί και τα πώς, η ιστορία σου και τα σημεία αναφοράς της προσωπικότητάς σου. Είναι oι ήρωες που δεν ανταποκρίνονται πια στις απαιτήσεις των επόμενων level και τα όπλα του παιχνιδιού που αντικαταστήσαμε με πιο δυνατά για να φτάσουμε πιο εύκολα στη νίκη.

Η ζωή προχωρά. Το ίδιο και οι πίστες στη ζωή μας.
Αλλάζουμε πίστα στο παιχνίδι της ζωής, αλλάζουν και οι σύμμαχοι και οι εχθροί.
Κάποιες φορές το επίπεδο είναι για ένα παίχτη, κάποιες άλλες για μεγάλες ομάδες.
Τα επίπεδα αλλάζουν, φάσεις είναι όλα που μόλις διανυθεί ο απαιτούμενος χρόνος και μαζέψεις τους πόντους που απαιτούνται πας μετά αυτόματα παρακάτω.
Άλλες στιγμές μπορεί καιρό ολόκληρο να σπας το κεφάλι σου και να παιδεύσαι, το κρυμμένο μυστικό να μην μπορείς χίλιες φορές ψάχνοντας να δεις, και άλλες που χωρίς να χεις ξαναμπεί είναι λες και την έξοδο ξέρεις.

Όλα αυτά που αφήνουμε πίσω μας στην πορεία να γίνουμε εμείς είναι όλα αυτά που μας κάνουν εμάς.
Είναι η απόδειξη ότι το παιχνίδι προχωρά, και μεις ξέρουμε όλο και καλύτερα πώς να το παίζουμε.


Κυριακή, Μαρτίου 27, 2016

Ανακαλύπτοντας ξανά την Ατλαντίδα

Ή την Αμερική. Όπως ξέρει κανείς το ρητό.


Ο πατέρας του Σπύρου είχε πει πέρυσι τέτοια εποχή, πως είναι ανώφελο να προσπαθούμε ξανά να ανακαλύψουμε την Ατλαντίδα. Με την έννοια ότι είναι άσκοπο να αμφισβητείς τα δεδομένα και να κολλάς στα απλά και εύκολα.


Σκληρός και απόλυτος ο πατέρας του, αυστηρός, πιο συνεσταλμένος και ανισόρροπος ο Σπύρος.


Σήμερα ξανά, μετά από τότε, ξεκαθάρισαν τα πράγματα.
Και κατάλαβα γιατί πρέπει να ανακαλύψεις ξανά την Ατλαντίδα.


Γιατί πολύ απλά, το δρόμο πρέπει μόνος του ο καθένας να βρει.
Από τα λόγια αυτών που του την κατέστησαν δεδομένη εξ' αρχής να αποκλίνει.
Να χάσει και να χαθεί.
Να δει μόνος του την αλήθεια, να τη βιώσει.
Γιατί θεωρητικά μόνο δε γίνεται να καταλάβει το "πώς" και το "γιατί".

Πρέπει να ζήσει το δρόμο του για εκεί, να πέσει και να σηκωθεί, να σκαρφαλώσει για να καταφέρει τελικά να επιβιώσει.
Για να μάθει στο δρόμο του για εκεί, ποιος είναι και γιατί να προσπαθεί.
Να δει μέσα του την αλλαγή, να μπορέσει να την αντέξει.
Να θελήσει μέσα από αυτήν κάτι το καινούργιο να δημιουργήσει.
Να καταφέρει μετά από την ανακάλυψή του αυτή να αναστηθεί.