Παρασκευή, Μαΐου 26, 2017

Μου 'χει λείψει λίγο..



Μου χει λείψει λίγο
το να ξυπνάω νωρίτερα από το συνηθισμένο, γιατί ο μικρός στο κάτω κρεβάτι πρέπει να πάει σχολείο. Και το να με βλέπει η γιαγιά αλλά να μην μου μιλά πριν φάω και ξυπνήσω κανονικά.
Να μου λέει καλημέρα και να ναι ευχή.
Να γίνεται μπάχαλο στο δωμάτιο το πρωί, για να βρει τα βιβλία, να ναι έτοιμος και να μην αργήσει για το σχολείο. Το "καλό μάθημα" και το "τι ώρα θα γυρίσεις".
Το να ξανακοιμάμαι για λιγάκι και να με ξυπνάν 10 ξυπνητήρια του μεγάλου για πάει σε σχολή και δουλειά. Και το βρισίδι ανάμεσα σε αυτά.
Μου χει λείψει λίγο
το να τρώω πρωινό με γάλα φρέσκο και να τρώω μεσημεριανό με τυρί ελληνικό.
Και σαν βγω από το σπίτι μου να στρίβω στο τετράγωνο και να ρίχνω κλεφτές ματιές στα δεξιά να δω αν είναι όλα καλά στο στέκι μου, πριν πάω προς το δρόμο μου.
Και το να βγαίνω Στρατού και να φαίνεται η θάλασσα. Ειδικά όταν είναι σούρουπο το νιώθεις σαν μαγεία να σε τραβά.
Να πηγαίνω κέντρο από Τσιμισκή και να στρίβω Καυτοτζόγλου στο γκράφιτι να κοιτιέμαι στη τζαμαρία αν είμαι ωραία ή βγήκα σαν την τρελή.
Και μετά το πρώτο μικέλ, να παίρνω μια βαθιά ανάσα για να διαβώ τη πρώτη κοσμοσυρροή στη Ναυαρίνου.
Μου χει λείψει λίγο
το φρέντο, τα σάντουιτς και η μπουγάτσα κάθε πρωί Κυριακής που φέρνει ο παππούς στο σπίτι.
Και τα μεσημέρια που γυρνάω χαζεύοντας την κίνηση στα Πανεπιστήμια αριστερά και δεξά, και με το που μπω στην πολυκατοικία έχει αυτή τη γνώριμη βοή και μυρωδιά.
Και που το ασανσέρ στο 2ο θα λέει ισόγειο.
Κι όταν μπω θα μυρίζει κάτι καλό. Μέχρι να φάω θα χουν γυρίσει οι δικοί μου από τη δουλειά με την κούτα με τα ψώνια, την ώρα εκείνη θα ξυπνά και ο Βαγγέλης λογικά.
Μου χει λείψει λίγο
οι απρόβλεπτες συναντήσεις στα δρομάκια της πόλης και οι κανονισμένες για μετά από λίγο.
Η βόλτα-ψυχανάλυση στην παραλία, όλες τις ώρες. Όλες τις μέρες.
Τα παιχνίδια στα χάρρις και τα σκαλάκια της Βαλαωρίτου.
Η περατζάδα στα μαγαζιά και τα ξενύχτια.
Η πατσαβούρα, που χαίρεται κάθε φορά που θα μαι δει, αλλά μόλις ακούσει τον Αλέξη με ξεχνά.
Τα πουράκια Χατζηφωτίου στην Αγία Σοφίας, το άραγμα στην Ικτίνου, το τρίγωνα του Βαρδάρη, το λιμάνι, αχ το λιμάνι.
Μου χουν λείψει λίγο
και τα κάστρα, που ανεβαίνοντας ψηλά η πόλη και τα προβλήματα μοιάζουν πιο μικρά.
Το άραγμα με φίλους λίγους και καλούς. Τα μέρη που ζωντανεύουν μνήμες παλιές.
Μου χει λείψει λίγο
το σπίτι μου, τα αδέρφια και η οικογένειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι και η Θεσσαλονίκη.

Όμως δεν γελιέμαι. Μου χουν λείψει λίγο και όχι πολύ.
Γιατί σαν το λίγο γίνει πολύ κοιτάω μέσα μου και τα βρίσκω όλα. Όσο και να αργήσω να φανώ είμαι ήδη εκεί κάθε στιγμή.