Κυριακή, Μαρτίου 27, 2016

Ανακαλύπτοντας ξανά την Ατλαντίδα

Ή την Αμερική. Όπως ξέρει κανείς το ρητό.


Ο πατέρας του Σπύρου είχε πει πέρυσι τέτοια εποχή, πως είναι ανώφελο να προσπαθούμε ξανά να ανακαλύψουμε την Ατλαντίδα. Με την έννοια ότι είναι άσκοπο να αμφισβητείς τα δεδομένα και να κολλάς στα απλά και εύκολα.


Σκληρός και απόλυτος ο πατέρας του, αυστηρός, πιο συνεσταλμένος και ανισόρροπος ο Σπύρος.


Σήμερα ξανά, μετά από τότε, ξεκαθάρισαν τα πράγματα.
Και κατάλαβα γιατί πρέπει να ανακαλύψεις ξανά την Ατλαντίδα.


Γιατί πολύ απλά, το δρόμο πρέπει μόνος του ο καθένας να βρει.
Από τα λόγια αυτών που του την κατέστησαν δεδομένη εξ' αρχής να αποκλίνει.
Να χάσει και να χαθεί.
Να δει μόνος του την αλήθεια, να τη βιώσει.
Γιατί θεωρητικά μόνο δε γίνεται να καταλάβει το "πώς" και το "γιατί".

Πρέπει να ζήσει το δρόμο του για εκεί, να πέσει και να σηκωθεί, να σκαρφαλώσει για να καταφέρει τελικά να επιβιώσει.
Για να μάθει στο δρόμο του για εκεί, ποιος είναι και γιατί να προσπαθεί.
Να δει μέσα του την αλλαγή, να μπορέσει να την αντέξει.
Να θελήσει μέσα από αυτήν κάτι το καινούργιο να δημιουργήσει.
Να καταφέρει μετά από την ανακάλυψή του αυτή να αναστηθεί.