Κυριακή, Δεκεμβρίου 11, 2016

Εκεί που νόμιζα πως όλα είχα τελειώσει

...και πως πια δεν θα ξαναγράψω, εδώ είμαι πάλι τον καημό μου να αδείασω.

Πέρασε καιρός πολύς και άλλαξαν σχεδόν όλα.
Είμαι πλέον σε άλλη χώρα, δεν είμαι φοιτήτρια πια. Πέρασαν τα χρόνια της ανεμελιάς και της ανευθυνότητας. Τώρα έχω δικές μου τάξεις στη δουλειά, από μαθήτρια έγινα καθηγήτρια μέσα σε μια βραδιά.
Θυμάμαι σαν χτες, να μαι παιδάκι και να μου λέει η δασκάλα να συμμετέχω σε ένα διαγωνισμό μαθηματικό και να μαι τώρα -ούτε πού το κατάλαβα- κοτζάμ Μαθηματικός και με τη βούλα, να διδάσκω εγώ και να με ακούν τα παιδιά.
Από τη μια στιγμή στην άλλη, έγινε η Ελενίτσα κυρία Ελένη.

Πέρασε ο καιρός, και ξημερώθηκα εδώ στα ξένα, με ένα παιδί στο ίδιο σπίτι με μένα μαζί να μένουμε και να προσπαθούμε για το μέλλον.
Μαζί το πρωί, μαζί και το βράδυ. Στο σπίτι μένουμε μαζί.
Από τη μια μέρα στην άλλη, έφτασα πέρυσι να τελειώνω τον αγώνα και μαζί μου να σέρνω μια καρδιά ακόμα στα επόμενα. Και έτσι, χωρίς καλά καλά να το καταλάβω βρέθηκαν τα πράγματά μου σε μια αποθήκη κρατημένα, άλλα στα χαμένα και γω να συζώ.

Ήρθε και χειμώνιασε για 5η φορά μακριά τους, πολύ μακρύτερα από ότι παλιά.
Και ενώ ελπίδες για να ζυμώσουμε ξανά μαζί ξεστόμιζα, τράβηξα το δρόμο μου ακόμα πιο λοξά, χιλιόμετρα χιλιάδες μακριά τους. Και ήρθα εδώ. Να κάνω κάτι για λίγο καιρό και μετά να φύγω.
Ή μήπως ήρθα για να μείνω;

Και ενώ τίποτα δεν έμεινε ίδιο, οι φίλοι έμειναν πίσω -όσοι από αυτούς αντέξαν οι επιλογές τους να ναι φίλοι ακόμα-, η Δόμπολη έφυγε, την άφησα με μια μαύρη πέτρα, η οικογένεια και πρόσωπα αγαπημένα, στις σκέψεις επικρατεί χαμός. Δεν κατάφερα ακόμα από αυτόν τον πανικό να συνέλθω. Ακόμα είμαι εκεί.
Στη Δόμπολη, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και τα νησιά. Δεν μπόρεσα από αυτά να φύγω.

Πέρασε τόσος καιρός και δεν κατάφερα πρόσωπο να αλλάξω. Πάλι τα ίδια μάτια μείνανε, με την ίδια θλίψη για τα πεθαμένα, και με τον ίδιο ενθουσιασμό για τις ομορφιές. Πέσανε πάνω μου όλα και με πλακώσαν, και να τα αποφύγω δεν κατάφερα.
Ένα παρόν καλό, αλλά όχι απόλυτα δικό μου.
Κάτι λείπει. Ίσως να φταίει ο καιρός, που είναι ακόμα νωρίς να συνηθίσω το καινούργιο.
Ίσως να θέλω ένα μικρό ταξίδι στον τόπο μου. Να νιώσω μες στα γνώριμα σοκάκια τη ζεστασιά της οικιότητας, να βρω ξανά τη δύναμή μου. Να χαλαρώσω και να αφεθώ για λίγο, να επιστρέψω πίσω δίχως άλλο πόνο στην καρδιά.

Ίσως απλά να πρέπει να κάνω λίγο ακόμα υπομονή.





Ή ίσως τίποτα από όλα αυτά να μην το θέλω πραγματικά...