Πέμπτη, Δεκεμβρίου 03, 2015

Ο έρωτας ζει εκεί που διαφωνεί η λογική


Αλλιώς, έχουμε αγάπη. 

Ο Έρως ζει, εκεί που η λογική πεθαίνει.
Είναι αυτό που συμβαίνει όταν σταματάς να σκέφτεσαι.
Ακούστε να δείτε, δείτε για να καταλάβουμε.

Να πως γίνεται.
Έρχεται η στιγμή στη ζωή του ανθρώπου που αποφασίζει ότι θέλει και άλλους μαζί του να συμπορεύονται, να γεμίζουν οι στιγμές του με πρόσωπα και λέξεις διαφορετικές από τις δικές του. Θέλει λοιπόν φιλίες και σχέσεις να φτιάξει, να ανοιχτεί, να δεθεί και να δώσει. Και να πάρει.
Μα κυρίως να δώσει.
Για αυτή του την επιθυμία να καλύψει, έχει τα μάτια του ανοιχτά και τα αυτιά, σε συναντήσεις πολλές βρίσκεται μιλεί, ακού και κρίνει, διαλέγει τους καλύτερους για αυτόν και βάζει όλη του τη μαεστρία για να τους πείσει ό,τι πρέπει να είναι στη ζωή του.
Μέσα στις απογοητεύσεις και άλλοτε τις επιτυχίες έρχεται τούτη η στιγμή η καταραμένη που ενθουσιάζεται με έναν. Αρχίζουν να παιρνάνε χρόνο μαζί, να γελάνε μαζί, να αισθάνονται όμορφα μαζί και να 'ναι γυμνοί... μαζί.
Και καλό το σεξ -τι σκατά ενθουσιασμός θα ταν τότε-, και καλά τα ηλιοβασιλέματα και οι νύχτες οι αξημέρωτες που χαμογελάν τα μάτια στη μαστούρα του των φυσικών ναρκωτικών, που φουλάρουν ως τα άκρα των δακτύλων σου με ικανοποίηση και χαρά.  

Καλά όλα αυτά, εκ πρώτης όψεως.
Όμως, είσαι σίγουρος ότι αυτός ο άνθρωπος σου ταιριάζει;
Έτσι όπως πήρες φόρα από τον ενθουσιασμό και το γκομενικό που πάει καλά, αναρωτήθηκες καθόλου τι λογής χαρμάνι είναι το σεξάκι σου;
Και αν δεν το έκανες εσύ συνειδητά, ηλίθιος δεν είσαι, λίγο αν το καλοσκεφτείς, θα δεις αν όλο αυτό που ζεις έχει βάση καλή ή θεμέλια σαθρά, πώς ξεκίνησε, γιατί εξελίχθηκε και στην τελική πόσο πολύ θα ήθελες μετά από ένα χρόνο, αυτόν τον άνθρωπο κοντά σου...

Κάπως έτσι λοιπόν, φτιάχνεται ο έρωτας.
Γιατί ο νους ξέρει να κρίνει, ακόμα και αν δεν επικοινωνεί τα αποτελέσματά του με τα κεντρικά της καρδιάς. Ξέρεις αν μπορείς ή όχι να βασιστείς πάνω στο άτομο που έχεις μπλέξει ερωτικά, ξέρεις αν αυτός ο άνθρωπος σου ταιριάζει, και αν θα τον ήθελες γενικά στη ζωή σου ή είναι μια φάση ξεπέτας.
Αλλά επειδή αυτοί που κάνουν ξεπέτες τους λέμε είτε παρτόλες, είτε μαλάκες και πουτάνες, 
αλλάζει το σκηνικό στο κεφάλι σου από το κοινωνικό γίγνεσθαι και τις ενοχές
-είσαι καλός άνθρωπος εσύ, δεν εκμεταλεύεσαι ανθρώπους και καταστάσεις-,
κλείνεις την λογική σου-μιας και διαφωνεί σε όλο αυτό-, και αφήνεις ελεύθερο το συναίσθημα να εξελίσσει τη σχέση, να βασιλεύει ανεξέλικτο, να αναπτύσσεται χωρίς κάποιο λογικό φραγμό.

Επειδή η κατάστασή σου δεν θες να τελειώσει
αλλά λάθος άνθρωπο έχεις επιλέξει και η λογική σου το ξέρει,
γουστάρεις και συ κατά βάθος να ζήσεις σε ένα ονειρικό περιβάλλον παραμυθένιο όπου ο άλλος θα είναι τα πάντα για σένα.
Να φουσκώσει το συναίσθημα, να ρθει να σε πνίξει, που εσύ ο καημένος την αλήθεια απαρνήθηκες -όμως μπροστά σου πάλι θα την βρεις, μα θα ναι αργά για την πρωτιά στον ευατό σου -την αρνήθηκες- και άλλος τώρα το κύπελλο θα κρατά.
Έτσι δεύτερος στη ζωή σου όπως επέλεξες, τον άλλο σα Θεό θα λατρεύεις και από αυτόν για σένα ζωή και αγάπη θα ζητάς, δοξάζοντάς τον με συναισθήματα τόσα πολλά και τόσο δυνατά που την ύπαρξή σου θα ξεπερνούν - αφού για σένα ποτέ δεν ένιωσες έτσι.

Έτσι ο έρωτας θα σε βρει.
Θα σε γεμίσει και θα σε αδειάσει, θα σε πλανέψει σαν όνειρο καλοκαιρινής νυχτός, που σαν ξημερώσει με φθινοπωρινή ομίχλη νωχρή και κρύα, τα πρωτοβρόχια τα χρώματά του θα εξαλείψουν, -λίγο μετά τον ενθουσιασμό, για πάντα αυτός δεν θα κρατήσει-  θα μείνεις πίσω εσύ με ένα τίποτα στην πρώτη θέση.
Κιάλλο από το μαγικό που σε κανε και δεν σκεφτόσουν θα θες, μα άλλο πια δεν θα χει, η δόση του θα χει περάσει πια, μόνο μια τελευταία γεύση του στα χείλη σου εάν έχει μείνει. Αυτό που σε γλύκανε και φούντωνε την καρδιά σου θα ζητάς με το χέρι απλωμένο σα ζητιάνος στα γόνατα θα πέφτεις και θα παρακαλάς, μα ελεημοσύνη δεν θα υπάρχει για σένα.
Θα σκοτεινιάσει ο κόσμος, θα μείνεις χωρίς οδηγό. άλλοτε ακόμα και χωρίς λόγο.
Και την πρωτιά στον εαυτό σου -πρώτα εσένα να αγαπάς- θα αργήσεις να ξαναβρείς.
Και όσο εσένα δεν αγαπάς σαν πρώτο, σε έρωτες και άλλους θα μπλέκεις, μέχρι εσύ την κούπα να κρατήσεις και τότε την αγάπη να αντικρίσεις.